ز لیــلایی شنیــــدم یا علی گفــت             

به مجنــونی رسیـدم یا علی گفـت

مگــر این وادی دارالجنــــون اســت
کـه هـر دیوانه دیــدم یا علی گفــت

نسیـــمی غنــچه ای را باز میـــکرد
به گوش غنـــچه آندم یا علی گفــت

خمیـــر خاک آدم چون ســـرشتنـــد
چو بر می خاسـت آدم یا علی گفـت

مسیــــحا هـــم دم از اعجاز میـــــزد
ز بس بیـــچاره مـــریم یا علی گفــت

مگـــر خیبــــر زجایش کنــــده میشد
یقیــن آنجا علی هـــم یا علی گفــت

علی را  ضـــــربتی کاری  نمی شـــد
گمـــــانم ابن ملـــــــجم یا علی گفــت

دلا بایــــد که هــــــردم یا علی گفـــت
نه هـــــر دم بل دمـــادم یا علی گفـــت

دیوار احساسم را کوچک مپندارید

حقیرش نشمارید......

نه اندر خور توست روی زمین               ز جا خیز و بر چشم دوران نشین

کجا مانده ای، روح قدسی سرشت              به چارم فلک، یا به هشتم بهشت؟

به یک گوشه از گیتی آرام توست                 همه گیتی آکنده از نام توست»

بزرگ باد نامت ای بزرگ مرد ایران زمین!

بلند باد سایه سار اندیشه نابت و شگرف باد وسعت باورت!

تمام لحظات و ثانیه های تاریخ، گواهی می دهد که تو افتخار بزرگ سرزمین بزرگان هستی،

که هر چه زمان از تو دور می شود، تو تازه تر می شوی.

تو هرگز در برابر سیاهی ها سر خم نکردی و برای ایستادن در برابرشان، گاهی «زال» آفریدی و گاهی «رستم».

گاهی کودکی را در دامن سیمرغ پروراندی و گاهی فرشته ای را همراز خوبان کردی.

ز شهنامه، گیتی پر آوازه است

جهان را کهن کرد و خود تازه است

تویی دودمان سخن را پدر

به تو باز گردد نژاد هنر

این شعله های گرم و روحانی بزرگان این سرزمین است که جاده های فردا را در آینه تجربه

 برای آیندگان ترسیم می کنندو خاطره های گذشته را حال و هوای دیگر می دهند.

«ز بهر پادشاهان جهانخوی

نبینی همچو فردوسی سخنگوی

به نور رای کز شهنامه افروخت

شهان را پادشاهی کردن آموخت»

فردوسی، شاعری است که با خنده هر مظلومی، شاد می شود و با اندوه آنها، جامه سیاه بر تن می کند.

او از هنر و شعر و احساس، بناهایی ساخته است که هیچ توفان سختی، نمی تواند خرابش کند

و هیچ حادثه ای نمی تواند از یادها و خاطره ها پاکش.

«بناهای آباد گردد خراب

ز باران و از تابش آفتاب

پی افکندم از نظم کاخی بلند

که از باد و باران نباشد گزند».

فردوسی، نقاشی است که با زبان خامه، تاریخ می آفریند

و از هر رنگ عشق و تنفر در آن به کار می برد.

زنده باد یادش و درخشان باد نامش که بر فراز تاریخ می درخشد .

او که به احترام نام مولایش می سراید :

«جهان آفرین تا جهان آفرید           سواری چو رستم، نیامد پدید»

به احترام نام مولایش بود که دیباچه شاهنامه را به نام نامی اش مزیّن می کرد:

منم بنده اهل بیت نبی               سراینده خاک پاک وصی

برین زادم و هم برین بگذرم            چنان دان که خاک پی حیدرم

اگر چشم داری به دیگر سرای          به نزد علی  و نبی  گیر جای

دمیده بود وجود جاری اش، از برکه ای زلال که هیچ گاه غبار حقارت نپذیرفت

حقارت دریوزگی از غلامان «تُرک»؛ غلامانی که با نهاد حقیرانه خود، او را که خورشید بود،

حقیر می خواستند؛حقیر، مثل تمام قصیده سرایان، مثل تمام آنها که گوهر کلام را

به حذف دربارها، می فروختند.مُریدملا علی (ع) را که دم از مناعت رستم می زند،

چه جای دریوزگی غلامان!هشتاد سال، دل به کرم مولایش سپرد تا خداوند،

عظمت هزارها سال جاودانگی را به نامش عنایت کند؛

نامی که تندباد حوادث روزگار، کتیبه جاودانگی اش را نتوانست گزندی برساند

و روز به روز به تسخیر دل ها می پردازد!

نامی که عظمت و شکوهش را نه تنها «شاهنامه ،

بلکه تمامی «دیوان»ها می ستایند.

نامی که حکمت جاودانه اش را آیینه اندیشه روزگاران کرده است.

چرا همیشه گول نقابها رو میخوریم؟

نکنه

خودمون هم

پشت اونا پنهان شدیم

نقاب از چهره می افتاد و من باور نمی کردم

دلم می شد پراز فریاد ومن باور نمی کردم

کسی که مطمئن بودم صداقت پیشه اش باشد

به من درس ریا میــداد ومن باور نمی کــــردم

                                                               برگرفته از وبلاگ : کنارم بمون